Świąteczna seria może po pięciu częściach łatwo zamienić się w odgrzewany zestaw tych samych żartów i bohaterów. „Listy do M. 5” próbują tego uniknąć, łącząc komedię romantyczną z lekkim kryminałem i bardziej refleksyjnymi historiami. Sprawdzam, co naprawdę działa w filmie Łukasza Jaworskiego, gdzie scenariusz traci tempo i czy ten seans ma sens także dla osób, które nie są wiernymi fanami cyklu.
Najważniejsze informacje o piątej części świątecznej serii
- Premiera: film trafił do polskich kin 4 listopada 2022 roku.
- Czas trwania: seans zajmuje około 1 godziny i 48 minut.
- Największy atut: udane sceny komediowe Agnieszki Dygant i Piotra Adamczyka.
- Największy problem: kilka wątków jest zbyt skrótowych i sprawia wrażenie niedokończonych.
- Dla kogo: przede wszystkim dla widzów lubiących lekkie, polskie kino świąteczne.
O czym opowiadają „Listy do M. 5”
Akcja ponownie rozgrywa się w Warszawie w okresie bożonarodzeniowym, a fabuła prowadzi równolegle kilka historii. Powracają między innymi Mel, Karina i Szczepan, ale pojawiają się też nowe postacie, które mają wnieść do serii świeżą energię. Film opiera się na znanym schemacie, w którym przypadkowe spotkania, rodzinne napięcia i uczuciowe pomyłki prowadzą bohaterów do świątecznej przemiany.
Melchior, grany przez Tomasza Karolaka, po raz kolejny wpada w kłopoty i zostaje bohaterem trochę wbrew własnej woli. Karina i Szczepan zmagają się z własnymi problemami, a ich relacja dostarcza filmowi sporo humoru. W tle pojawia się również wątek skradzionego naszyjnika, który nadaje części filmu ton lekkiej komedii kryminalnej.
Nie zdradzając finału, mogę powiedzieć, że twórcy konsekwentnie trzymają się świątecznej konwencji. Są choinki, rodzinne spotkania, przypadkowe zbiegi okoliczności i obowiązkowa dawka wzruszeń. Film nie próbuje całkowicie przepisać zasad serii, ale miejscami delikatnie je urozmaica.
Najlepiej wypadają aktorzy i komediowe kontrasty
Największą siłą filmu pozostaje obsada. Agnieszka Dygant i Piotr Adamczyk dobrze wykorzystują kontrast między chłodną, zdystansowaną Kariną a emocjonalnym, przesadnie zaangażowanym Szczepanem. Ich sceny są oparte na prostych żartach, ale mają rytm i naturalną chemię, której brakuje części pozostałych historii.
Dużo dobrego wnosi także Janusz Chabior. Jego obecność działa jak aktorski stabilizator, bo nawet mniej przekonujący fragment potrafi dostać dzięki niemu trochę charakteru. Tomasz Karolak pozostaje natomiast w dobrze znanej widzom tonacji, co dla jednych będzie zaletą, a dla innych dowodem na to, że seria zaczyna krążyć w kółko.
Podoba mi się również to, że humor nie wynika wyłącznie z krzyku i fizycznych gagów. Najzabawniejsze momenty biorą się z różnicy temperamentów, niezręcznych rozmów i rodzinnego chaosu. Problem w tym, że poziom dowcipów nie jest równy, a kilka scen wygląda tak, jakby dopisano je tylko po to, żeby każda para bohaterów dostała własną puentę.
Świąteczny klimat działa, ale scenariusz jest nierówny
„Listy do M. 5” bardzo dobrze sprzedają atmosferę grudniowej Warszawy. Ciepłe światło, dekoracje i znajome melodie tworzą dokładnie taki obraz świąt, jakiego oczekują fani cyklu. To kino świadomie korzystające z kontrolowanego kiczu, więc nie warto oczekiwać realistycznego dramatu obyczajowego.
Gorzej wypada konstrukcja fabuły. Kilka wątków rozpoczyna się obiecująco, lecz później zostaje szybko domkniętych albo odsuniętych na dalszy plan. W efekcie niektóre problemy bohaterów wydają się poważne tylko przez kilka minut, po czym film przechodzi do kolejnej historii.
Według ocen widocznych na Filmwebie film zebrał około 5,5/10 od użytkowników, co dobrze oddaje jego pozycję. To nie jest całkowita porażka, ale również nie powrót do świeżości pierwszej części. Seans potrafi bawić, jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że twórcy bezpiecznie powtarzają sprawdzone rozwiązania.
Jak piąta część wypada na tle poprzednich filmów
| Element | „Listy do M. 5” | Wrażenie względem wcześniejszych części |
|---|---|---|
| Humor | Najlepszy w scenach Kariny i Szczepana | nierówny, ale miejscami bardzo skuteczny |
| Obsada | dużo znanych twarzy i kilka nowych postaci | bezpieczna, choć chwilami zbyt znajoma |
| Fabuła | kilka przeplatających się historii | bardziej poszatkowana i mniej spójna |
| Klimat | świąteczny, ciepły, lekko bajkowy | zgodny z tradycją serii |
| Emocje | wzruszenie przeplata się z komedią | działają, jeśli widz akceptuje umowność filmu |
W porównaniu z pierwszymi odsłonami piąta część ma mniej efektu świeżości. Nie oznacza to jednak, że jest całkowicie pozbawiona uroku. Dla mnie jej największą przewagą nad słabszymi fragmentami poprzednich filmów jest bardziej wyraźny komediowy ton, zwłaszcza w historii Kariny, Szczepana i wuja Maurycego.
Jednocześnie osoby oczekujące dużej ewolucji bohaterów mogą poczuć rozczarowanie. Seria nadal działa przede wszystkim jako świąteczny rytuał, a nie opowieść, która konsekwentnie rozwija postacie z części na część.
Czy warto obejrzeć „Listy do M. 5”
Jeśli lubisz poprzednie filmy i szukasz lekkiego seansu do oglądania z rodziną albo partnerem, odpowiedź brzmi tak, ale bez wygórowanych oczekiwań. Film zapewnia znajomy klimat, rozpoznawalną obsadę i kilka naprawdę zabawnych scen. Nie wymaga też szczególnego skupienia, dlatego dobrze sprawdzi się jako niezobowiązujący seans w grudniowy wieczór.
Ostrożniej poleciłbym go osobom, które nie przepadają za polskimi komediami romantycznymi albo oczekują zwartego scenariusza. Wielowątkowa konstrukcja bywa chaotyczna, a część emocjonalnych zwrotów jest zbyt łatwa do przewidzenia. Bez znajomości serii da się film obejrzeć, lecz nie wszystkie relacje będą równie czytelne i angażujące.
Moja ocena to 5,5/10. Doceniam aktorów, świąteczną oprawę i kilka udanych kontrastów komediowych, ale nie mogę udawać, że scenariusz jest równie mocny w każdej historii. To przyjemny film sezonowy, nie zaś część, która przywraca cyklowi dawną energię.
Najlepszy sposób na seans tej części
Najwięcej przyjemności da oglądanie filmu jako świątecznej rozrywki, a nie poważnej opowieści o relacjach. Dobrze podejść do niego z nastawieniem na ciepły klimat, znane twarze i kilka komediowych pomyłek. Wtedy niedorzeczności fabuły mniej przeszkadzają, a mocniejsze sceny mają szansę wybrzmieć.
Nie trzeba znać wszystkich poprzednich części, ale krótka znajomość bohaterów pomaga lepiej zrozumieć ich zachowania. Jeśli po seansie oczekujesz przede wszystkim atmosfery polskich świąt, „Listy do M. 5” spełniają zadanie. Jeśli szukasz świeżego pomysłu, mocnych dialogów i konsekwentnego scenariusza, lepiej potraktować ten film jako niezobowiązujący dodatek do serii, a nie jej nowe otwarcie.
